Wilczarz to pies godny zaufania o łagodnym usposobieniu i opiekuńczym charakterze. Wrażliwy i cierpliwy w kontaktach z dziećmi. Musi mieć bliski kontakt z właścicielem. Potrzebuje dość dużo przestrzeni w domu i ogrodzie, lubi też długie spacery.
Pierwsze pisemne świadectwo istnienia tych psów to notatki rzymskiego konsula z 391 roku naszej ery. Rzymianie opisywali ogromne psy z Wyspy, które służyły do polowań na wilki i łosie. Wilczarze często stanowiły prezent królewski i były wielce szanowanymi towarzyszami wodzów i królów. Pies ten wyginął w XIX wieku. Kapitan George Graham od 1860 roku rozpoczął odradzanie tej wspaniałej rasy, krzyżując nieliczne psy, w których płynęła krew wilczarza, z deerhoundem, dogiem niemieckim, borzojem i innymi rasami. Obecnie wilczarz irlandzki odzyskał część sławy, jaką cieszył się w średniowieczu i budzi coraz większe zainteresowanie jako żywy symbol kultury irlandzkiej i dziedzictwo celtyckiej przeszłości.
hodowla psów rasowych
wilczarz irlandzki
Islandzka "Saga of Burnt Njal" opowiada, że Olaf, syn irlandzkiej księżnej, zaoferował swemu przyjacielowi Gunnarowi psa: "Podarowuję ci psa, którego dostałem w Irlandii, jest ogromny i równy wzrostem z człowiekiem. Poza tym ma ludzką inteligencję i zawsze rozpozna wroga, ale nigdy nie warknie na twego przyjaciela. I rozpozna czyjeś dobre i złe zamiary, i będzie wierny na zawsze."
Islandzka saga Njal z XIII wieku.
